| • چکیده : |
,"بیان زبانی، برترین نوع بیان و به معنای مواد نزدیك‌تر و بر بیان‌كنندگان آسان‌تر است و در اصل به معنای روشن نمودن و آشكار كردن است. جامعة بشری از همان ابتدا با بیان زبانی آشنا بوده است. زیرا اظهار معانی و خیالات ما فی الضمیر یكی از ضروریات زندگی اجتماعی او است. نگارنده در كتاب حاضر در پنج بخش به بررسی ویژگی‌های بلاغی بیان قرآنی می‌پردازد. بخش اول كتاب درآمدی بر تحولات زبانی و گونه‌های بلاغی دارد. در بخش دوم نویسنده به تشریح ویژگی‌های بیان در قرآن پرداخته و در بخش سوم شكوه معانی در قرآن را بیان كرده است. بخش چهارم عنوان «راز بیان در قرآن» دارد و در بخش پایانی بدیع در قرآن كریم مورد بررسی قرار گرفته است." |