| • چکیده : |
مولف برای معرفی تئاتر در قرن سیزدهم هجری، چهار چهره نمایش‌نامه‌نویسی را برای محدوده كتاب در نظر می‌گیرد كه عبارت‌اند از :((فتحعلی آخوندزاده))، ((میرزا آقا تبریزی))، ((مرتضی قلی‌خان فكری ارشاد)) و ((احمدخان محمودی)) . به این ترتیب، دوره مورد نظر(دوره اشخاص یاد شده) به‌زعم نگارنده، دورده پیدایش و شكل‌گیری ریشه‌های اساسی نوگرایی فرهنگی در قرن چهاردهم بوده است . مطالب كتاب به طور عمده بر سه محور استوار است :((ارائه شناخت و تحلیلی از متون نمایشی مهم این دوره)) ;((پی‌گیری و استدلال به منظور اثبات نگره مربوط به جایگاه نمایش‌نامه‌نویسی این دوره در تاریخ ادبیات فارسی)) (به ویژه تاثیر آن در شكل‌گیری ادبیات معاصر) ;((نقد و بررسی جنبه‌های تحلیلی و اطلاعاتی كتاب‌هایی كه پیش از این درباره دوران مورد نظر نوشته شده است)) . |