| • چکیده : |
,""هابیل" و "قابیل" دو تن از فرزندان حضرت آدم (ع) بودند. آنها اولین انسانهای روی زمین به شمار میآیند. قابیل به دامداری مشغول بود و هابیل كشاورزی میكرد. آنها از دسترنج خود برای خداوند مهربان هدیهای آماده كردند. روزی به حضرت آدم وحی رسید كه هرآنچه مردم به آن احتیاج دارند همه را به هابیل بسپار. حضرت آدم این دستور را اجرا كرد و چون قابیل مطلع گشت بسیار ناراحت شد و حسادت و آتش غضب درونش شعلهور گردید. تا این كه یك روز با سنگی، محكم بر سر برادر خود كوبید و وی را كشت. اما چندی نگذشت كه از عمل زشت خود بسیار پشیمان و نادم گشت. در زندگی انسانها كسی تا آن زمان نمرده یا كشته نشده بود، به همین دلیل قابیل نمیدانست كه با جسد یك مرده چه كند. اما خداوند به گونهای او را متوجه ساخت تا قابیل جسد برادرش را دفن كرد و بدینترتیب دفن مردگان مرسوم شد. قابیل از كشتن برادرش بسیار ناراحت بود، به همین دلیل بسیار گریه میكرد و برای خود از درگاه خداوند طلب بخشش مینمود." |