| • چکیده : |
,"شعر مولوی، نمونة عالی فصاحت و بلاغت كلام فارسی است؛ به خصوص مثنوی كه از آیات بزرگ شعر و شاعری و فصاحت و بلاغت فارسی است. با این كه بیشتر توجه مولوی، درشعر معطوف بر حقایق معانی است، در عالم الفاظ نیز هیچ‌كجا جانب فصاحت را از دست نداده و همه‌جا برای ادای مقصودش، كلمه‌های فصیح و اصیل استخدام كرده است. در واقع، مثنوی و دیوان غزلیات، مشحون از تلمیحات داستانی، قرآنی و حدیث است و در آنها موضوع‌های مختلفی در فقه، فلسفه، عرفان، تاریخ اسلام، كلام و... را مشاهده می‌كنیم، كه به وسیلة استفادة هنرمندانه از تمثیل‌ها، استعاره‌ها، تشبیه‌ها، تشخیص و انواع مجاز زیباتر و استادانه‌تر جلوه می‌كند. در این كتاب، پویایی و زنده بودن هستی، از جمادات گرفته تا مفاهیم و...، از دیدگاه مولوی بررسی شده است. كتاب دربردارندة هشت فصل با این عناوین است: مظاهر طبیعت؛ تجسم جان؛ عشق پویا؛ عقل پویا؛ نفس پویا؛ تشخیص دل؛ تشخیص نی؛ و مفاهیم پویا." |