| • چکیده : |
نویسنده در این نوشتار می‌كوشد تا زمینه‌های همگرایی در میان اعضای سازمان اكو را بررسی و عوامل واگرایی میان آنان را باز شناسد. وی بدین منظور از چارچوب تئوریك كانتوری واشپیگل ـ دو تن از نظریه‌پردازان برجسته همگرایی ـ استفاده نموده است. در فصل اول پس از طرح نظریه‌های مختلف همگرایی، نظریه كانتوری واشپیگل بررسی شده است. فصل دوم به میزان همبستگی در منطقه اكو و نقش آن در همگرایی ـ واگرایی كشورهای عضو، اختصاص یافته است. در فصل سوم، ماهیت ارتباطات در منطقه اكو و تاثیر آن برهمگرایی ـ واگرایی تبیین می‌شود. فصل چهارم به سطح قدرت در منطقه اكو و نقش آن در همگرایی ـ واگرایی كشورهای عضو مربوط است. فصل پنجم به ساختار روابط میان دولت‌های منطقه اكو و نقش آن در همگرایی ـ واگرایی كشورهای عضو اختصاص دارد. در فصل ششم نقش قدرت‌های اثرگذار در منطقه اكو و تاثیر آن برهمگرایی ـ واگرایی كشورهای عضو تحلیل شده است. |