| • چکیده : |
,"این كتاب در آغاز به بررسی نظریههای گوناگون دربارهی هنر اختصاص یافته و در ادامه از تاثیر رویدادهای گوناگون در شكلگیری هنرهای تجسمی در سدهی بیستم سخن رفته است. در این بخش از این كه هنر در آغاز، ساختاری دو بعدی داشته و بر مبنای آیین زمان خود (جادوگری) هنری اعتقادی فوق طبیعی، نیز انتزاعی و نمادین بوده سخن گفته شده و تصریح گردیده است: "در این دوران، انسان هنوز به تجربههای ارزشمندی دست نیافته بود و از ابزار و مصالح كار و تكنیك در سطح وسیع بهرهای نداشت. بنابراین هنر نقاشی او در سطح دو بعدی و بدون هیج تجربهای شكل میگرفت. به همین دلیل این دوران را دوران هنر بدوی (پریمی تیو) مینامند. در این رابطه میتوان به آثار شكل گرفته در غارهای اروپا و ایران اشاره كرد. در دورهی آركانیك یا آنتیك با تسلط یافتن انسان بر پیرامون خویش، بشر از هنر مطروحه دست برمیدارد و به جهان طبیعی چشم میدوزدو سرانجام حركتهای دوبعدی را رها میسازد و به سه بعدنمایی توسط تجسم حجم روی میآورد. در دورهی مسیحیت انسان مجددا از سه بعدنمایی دوری مینماید و به دو بعدنمایی و ایجاد سطوح تخت میپردازد. در دورهی رنسانس، رویدادهای بزرگ علمی مانند نظریهی مركزیت خورشید در منظومهی شمسی از سوی كوپرنیك، سبب فروپاشی اندیشههای كهنه میگردد. آثار این دوران در واقع آثاری هستند كه بار دیگر از سطوح تخت و یكدست و شكلهای تمامرخ نمای بیزانسی گوتیك به سطوح حجمدار گرایش مییابند كه اوج آن را در هنر رنسانس مترقی و سود جستن میكل آنژ از افكار و فلسفهی نو افلاطونیان مشاهده میكنیم". بررسی هنرهای تجسمی در سدهی بیستم اعم از نقاشی، پیكرهسازی و معماری، نیز بررسی مكاتب مختلف نقاشی ایران موضوعات دیگر كتاب به شمار میآیند." |