| • چکیده : |
,"در كتاب بحورالالحان آمده است: "بیات واژه‌ای تركی و نام قبیله ای از قبایل تركمن است. می‌گویند مقام بیات یا بیاتی از موسیقی ایرانی و تركی برگرفته از آهنگ‌های این قبیله است". اما عارف قزوینی، شاعر و موسیقی‌دان معاصر، می‌گوید: "این آواز به بیات ترك مشهور است، در صورتی كه روح ترك، اصلا در این آواز وجود ندارد". عده‌ای نیز می‌گویند این آواز، آهنگی است كه به وسیله‌ی بومیان قبیله‌ی زند خوانده و نواخته می‌شد. آواز بیات از لحاظ شباهت ملودی و فواصل گام، به ماهور بسیار نزدیك است. این آواز برای مرثیه‌خوانی بسیار مناسب است و به سبب وجود سوز و گداز در گوشه‌های "فیلی" و "شكسته" این گوشه‌ها در مرثیه‌خوانی كاربرد بسیار دارند. كتاب حاضر جلد چهارم از مجموعه‌ی دوازده‌جلدی "هنر مرثیه‌خوانی" است. نگارنده در این مجلد به معرفی آواز ترك و 6 گوشه از 12 گوشه‌ی آن و نیز عرضه‌ی نوحه‌ها به همراه آوانگاری موسیقیایی آن‌ها می‌پردازد. وی نوحه‌ها و مرثیه‌هایی مطابق با 6 گوشه‌ی درآمد، روح‌الارواح، جامه‌دران، فیلی، دوگاه، و شهابی عرضه نموده است." |