| • چکیده : |
این كتاب حاوی گفت و شنودی است كه كارل پوپر" و "كنراد لورنتز" روز بیست و یكم فوریه 1983.... در برابر دوربینهای تلویزیون انجام دادند. این گفت و گو نمایانگر نزدیكی جهانهای این دو دانشمند است. "پوپر كه در سال 1920 و لورنتز كه در سال 1903 هر دو در وین زاده شدند دوستان دوران كودكی یكدیگرند. این دو دانشمند در كار علمی خود راههای كاملا متفاوتی را پیمودند و از یكدیگر دور افتادند. دهها سال بعد، در یك برخورد علمی، كارل پوپر، گذشته مشتركشان را به كنراد لورنتز یادآور شد: "هی كنراد، منم، كارل..." همگونی چشمگیر كشفیات و اعتقادهایی كه هر دو دانشمند در طول زندگی خود به آنها دست یافتهاند، رابطهای با همبستگیهای پیشین آنها ندارد. این همگونی دلیل آشكار تلاقی اندیشههای علمی و اندیشه فلسفی در این قرن است... [این گفت و شنود] وجود اختلافهایی را نیز نشان میدهد: از جمله در مورد مسئله شكلها و فرضیهها، و از آن بیشتر درباره چشماندازهای آینده بشریت: لورنتز با وجود ادعای خوشبینی خود، هشداری هم میدهد؛ پوپر كه میگوید ما هیچ نمیدانیم خود را مفسری انتقادی میداند، در عین حال اساسا عقیده دارد كه جهان ما "بهترین جهان شناخته شده تا امروز و در جست و جوی دشوار جهانی باز هم بهتر است". اما این دو انسان بزرگ در یك نقطه توافق دارند: اعتقاد به این كه چشماندازهای زیست شناختی و عقلانی گشودهاند. نادرستتر از سخن بن عقبه كه "همه چیز در گذشته وجود داشته" چیزی نیست، خلاف آن درست است كه "هیچ چیز هرگز وجود نداشته است"." |