| • چکیده : |
,"واژة «خدا» یا خدای» از واژة اوستایی «خوذاته» گرفته شده است. معنای این واژه برابر است با پاینده به داد خود یا خود قانون. این واژه در پارسی میانه به صورت «خوتای» و به معنای آفریدگار یاد شده است. از ابتدای آفرینش تا به حال هركس به گونهای با آفریدگار خود گفتوگو كرده است. از این رو در ادبیات جهان مونولوگهای بسیاری وجود دارد كه مضمون آن گفتوگو با آفریدگار جهان است. حتی در ادبیات صوفیه، اینگونه گفتوگوها به شكلی جلوه میكند كه انگار به خطابی میانجامد كه در لایههای پنهان آن، نوعی گلایه نیز نهفته است. كتاب حاضر نیز، حاوی گفتوگو و مناجاتی با آفریدگار جهان است." |