| • چکیده : |
نگارنده در كتاب ابتدا تعریفی از جوانمردی و فتوت و عقاید آن به دست می دهد؛ از جمله خاطر نشان می كند: جوانمردی به معنی راه و روش گروهی است كه در زمان قدیم آنها را به عربی فتی و فتیان و به زبان پارسی جوانمرد و جوانمردان و طریقه آنان را به زبان تازی فتوت می گفتند. فتیان، جمعیت مخصوص را تشكیل می دادند كه پیشوایان خاصی داشتند و در جایگاه مخصوص گرد می آمدند و اساس عقیده آنان این بود كه از مردم كارسازی و دستگیری كنند و مهمان نوازی و بخشندگی داشته باشند و از ناتوان و نیازمندان دستگیری نمایند و به آیین كرم و سخا رفتار كنند". پس از آن در كتاب طبقات مختلف فتیان (عیاران، شطّاران، و دسته های متفرق دیگر) معرفی می شوند؛ آن گاه نمونه هایی از داستان ها و حكایات مربوط به عیاران و جوانمردان درج می گردد و در بخش دیگر، جوانمردان مشهور ایران معرفی شده كه عبارت اند از: حمزه بن آذرك، هشام بن حكیم، و ابومسلم خراسانی؛ سپس شرحی از زندگی و اقدامات "یعقوب لیث" به تفصیل بازگو می شود و چند نمونه از داستان های وی فراهم می آید." |