| • چکیده : |
,"ابراهیم (ع) از پیامبران بزرگ خداوند بود. او به همراه همسرش، "ساره"، و كنیزش، "هاجر"، از مصر به سوی فلسطین كوچ كرد. ساره كه تا آن روز برای ابراهیم (ع) فرزندی به دنیا نیاورده بود، از او خواست تا با هاجر ازدواج كند. اما پس از به دنیا آمدن فرزند هاجر یعنی اسماعیل (ع)، به دلیل حسرت و غم بسیاری كه در درونش به وجود آمده بود، از ابراهیم تقاضا كرد كه آن دو را به دورترین نقاط ببرد. از جانب خدا وحی رسید كه به آن چه ساره می‌گوید عمل كن. ابراهیم نیز آن‌هارا در محل خانه‌ی كعبه، سرزمینی خشك و سوزان، گذاشت و خود نزد ساره بازگشت. هاجر در آن سرزمین در جست و جوی آب برای اسماعیل بود، زیرا اسماعیل از فرط تشنگی بسیار بی‌تاب بود، ناگهان چشمه‌ای اززیر پای كودك پدیدار شد. به دلیل وجود آب، تعدادی ازمردم به آن محل آمدند و ساكن شدند و به این طریق آن‌ها از تنهایی رها شدند. سال‌ها گذشت و ابراهیم از جانب خدا مامور شد تا اسماعیل را قربانی كند. هردوی آن‌ها از این آزمایش سربلند بیرون آمدند. سال‌ها گذشت و به فرمان خدا، آن‌ها ماموریت یافتند، خانه‌ی كعبه را بسازند. بدین‌ترتیب خانه‌ی كعبه بنا شد و خداوند به خاطر دعای ابراهیم (ع)، این خانه را خانه‌ی عبادت قرار داد و دل‌های مردم را مشتاق آن كرد، تا هر سال به زیارتش بروند." |