| • چکیده : |
,"عزاداری، فعالیتی ادبی است و با آثار پسندیده و معارف عالی كه از آن می‌ماند، انسان را به تهذیب نفس و آموزش بالاترین اصول عزت و والایی دعوت می‌كند، و نیز به بهسازی روابط اجتماعی و ساختن جامعة انسانی بر پایه‌هایی استوار از عدالت اجتماعی فرامی‌خواند و بر اخلاق خوب و ارزشمند دلالت دارد؛ بنابراین در زندگی جمعی و فردی تاثیری انسانی برجای می‌گذارد. شیعه پس از امام حسین (ع) موضعی احساس‌برانگیز، آگاهی‌بخش و حماسی در راه عقیده اتخاذ كرد كه همین موضع سبب پیدایش ادبیات شیعی و حسینی گردید و تولید شعر و نثر قوی، ادبیات منابر حسینی عرب را غنا بخشید. در كتاب حاضر، به بررسی اساس مجالس عزاداری با ادبیات منابر حسینی پرداخته شده است. بدین‌منظور ضمن تبیین نخستین ریشه‌های این حكایت به ذكر محتوای انقلاب امام حسین (ع) و شرح دلایلی كه به این انقلاب انجامید، پرداخته شده است. سپس ریشه‌های دینی، اجتماعی و سیاسی این پدیده و تداوم تاریخی و تحول آن در شكل، محتوا، زمان و مكان مطرح شده است؛ ضمن آن كه انعكاس فكری و ادبی این انقلاب بزرگ در حیات دینی، سیاسی و اجتماعی دنیا، به ویژه جهان اسلام و به صورت ویژه كشور لبنان، شرح داده شده است." |