| • چکیده : |
,"شب «یلدا» بود و پادشاه ایران از همة مهمان‌ها درخواست كرد كه یك سخن جالب بگویند. در میان مهمانان پیر فرزانه‌ای بود كه خبر از یك درخت زندگی در هندوستان را داد كه هركس از میوه‌اش بخورد عمر جاودان می‌یابد. صبح روز بعد پادشاه پیك مخصوصش «اردشیر» را با تمامی امكانات پی این درخت فرستاد. وی پس از دو ماه به هند رسید و در آنجا از بیش‌تر مردم دربارة درخت سوال كرد، اما كسی چیزی از حرف‌های او متوجه نمی‌شد. سرانجام اردشیر نزد جادوگری هندی رفت و او نشانی یك حكیم هندی را به او داد. اردشیر پس از ماه‌ها حكیم را یافت و از او دربارة درخت زندگی سئوال كرد. حكیم بزرگ گفت منظور از درخت زندگی، درخت علم است و به این دلیل، عالم همیشه زنده است و نام او را حتی هزاران سال بعد از مرگش به زبان می‌آورند و یاد او را زنده نگه می‌دارند. این داستان اقتباسی است از یكی از حكایت‌های «مثنوی» كه با ابیاتی از آن و معانی واژه‌های دشوار در پاورقی‌ها همراه است." |