| • چکیده : |
,"نگارنده در این كتاب به مقایسهی جهانبینی و اندیشههای متبلور در آثار دو شاعر ایرانی (سهراب سپهری) و لبنانی (جبران خلیل جبران) میپردازد: یكی اهل كاشان و دیگری اهل بیروت. نویسنده پس از این مقایسه، سپهری و جبران را دارای یك اندیشه و یك افق دید و در كل همسان میداند. به زعم وی: "همانسان كه خلیل جبران با قلم نو و ذهنیت روشن و نگرهی بسیط و پویایی كه داشت خونی تازه در رگهای ادبیات عرب جاری كرد، به همان سان، سهراب سپهری نیز در شریان ادب نوی فارسی ایران خونی تازه به جریانانداخت" نویسنده، جبران را سمبل بیداری عرب و سپهری را سمبل بیداری عجم میداند. به اعتقاد ایشان هرچند راهشان جدا مینماید ولی هرگز جدا نیستند، بلكه در ادامهی یكدیگر قرار دارند. نویسنده هر دو شاعر را طبیعتگرا میداند. او از كودكی و زادگاه دو شاعر آغاز میكند و به دنبال شباهتهاست تا به آثار آنها و بیان احساسات و تفكرات آنها میرسد. اما از تفاوتهای میان دو شاعر، گرایش جبران هم به نثر و هم نظم است، بر خلاف سپهری كه تنها به شعر میپرداخت و اتاق آبی تنها تلاش ناتمام وی برای نثرنویسی به شمار میرود. به همین دلیل جبران را افزون بر شاعر به عنوان یك متفكر نیز میشناسند، اما سپهری یك شاعر مطلق است. بخشهای زیادی از كتاب به ذكر اشعار سهراب سپهری و جبران خلیل جبران و مقایسهی آنها با یكدیگر اختصاص دارد." |