| • چکیده : |
,"مردم حبشه سالها در گمراهی و تاریكی كفر بودند و بتها و مجسمههای ساختهی دست خویش را میپرستیدند تا این كه خداوند پیامبری از میان آنها برگزید. اما آنها به دشمنی و آزار و اذیت با پیامبر خدا و پیروان اندك او پرداختند. پیامبر خدا و پیروانش از آنجا كوچ كرده و در سرزمینی دیگر ساكن شدند تا از آزار آنان در امان باشند، اما لشكر كفر به جنگ آنها آمدند. دو لشكر روبهروی یكدیگر صف بستند؛ لشكر اندك پیامبر خدا با قلبهایی مالامال از ایمان و لشكر انبوه حاكم حبشه مجهز به سلاح و تجهیزات. بیشتر سپاه مومنان شهید شدند و بقیه به همراه پیامبر خدا و خانوادههایشان و بازماندگان شهدا به اسارت درآمدند. به دستور فرماندهی سپاه كفر خندق بزرگی ساخته شد و در آن هیزم فراوانی ریختند و در اطراف آن، جایگاه باشكوهی برای نشستن حاكم و درباریان آماده كردند. در روز موعود به دستور حاكم هیزمها را آتش زدند. آنگاه حاكم به اسیران گفت: "باید دست از ایمان خود بردارید و از من اطاعت كنید و گرنه همراه پیامبرتان در آتش میسوزید". به دستور او پیامبر خدا را به خندق آتش انداختند ولی هیچیك از مومنان دست از ایمان خویش برنداشت و یكی پس از دیگری به خندق آتش انداخته و شهید شدند. خداوند در قرآن كریم از آن مردم با ایمان و استوار به نیكی یاد فرموده است." |