| • چکیده : |
,"در زمانهای بسیار دور پادشاهی به نام «دقیانوس» ادعای خدایی میكرد. پس از سالها یكی از وزیران وی خداپرست و به همراه دوستانش از قصر خارج شد، زیرا خداپرستی در آن زمان جرم بزرگی محسوب میشد. در راه چوپانی خداپرست نیز به آنها پیوست و همگی به درون غاری پناه بردند. به امر خداوند «عزراییل» آنها را قبض روح كرد و دو فرشته مامور شدند بدنهایشان را از این پهلو به آن پهلو كنند تا جسمشان سالم بماند. آنها 309 سال خوابیدند و پس از آن، به «اصحاب كهف» به معنی یاران غار، معروف شدند. این امر سبب گردید ایمان مردم آن زمان و پادشاه خداپرستشان به خداوند محكمتر شود. پادشاه دستور داد در آن كوه عبادتگاهی بسازند تا یاد اصحاب كهف برای همیشه زنده بماند." |