پرسش :

پدر و مادرى نسبت به انجام فريضه نماز و روزه سهل انگارى دارند، يا اصلاً نمى خوانند، و از نظر اعتقادى، شيعه اثنا عشرى هستند. اين كه فقها فرموده اند: »نماز و روزه قضاى پدر و مادر بر ذمّه پسر بزرگ است« در صورتى كه والدين اين مسأله را بدانند و عمداً به تكاليف خود عمل ننمايند، آيا واقعاً با انجام نماز و روزه قضاى پدر و مادر توسّط پسر بزرگ آنها، برىء الذّمه مى شوند؟ آيا اين يك شگرد نيست و باعث سوء استفاده نمى شود؟ البتّه ما تابع حكم خدا هستيم كه حضرتعالى مرقوم خواهيد داشت

پاسخ :
جواب: نماز و روزه در صورتى بر فرزند بزرگتر واجب است كه به خاطر عذرى ترك شده باشد نه عمداً; بنابراين مشكلى پيش نمى آيد.
استفتائات آيت الله العظمي مكارم شيرازي )جلد اول