ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : دانشمندان و بزرگان اصفهان (جلد اول)
فرزند میرزا ابوالمعالى. عالم فقیه زاهد مجتهد اصولى، در زهد و تقوى مانند پدر بزرگوار و برادر عالی مقدار خود بى مثل و مانند بود، در مكارم اخلاق و صفات و حالات روحانى كم نظیر. در اصفهان نزد پدر خود و عدّه‏اى دیگر تلمّذ فرموده، و جهت تكمیل به نجف اشرف مهاجرت فرموده، و در آنجا از محضر مرحوم آقا سید محمّد كاظم یزدى و آخوند خراسانى استفاده نموده، و پس از وصول به مقامات عالیه اجتهاد با اخذ اجازات از علماى وقت به اصفهان مراجعت نموده و به درس و بحث و تدریس اشتغال جسته، حوزه ی درس ایشان خصوصاً در قسمت رجال مورد نظر و عنایت اهل فضل بوده. كتب و رسائلى تألیف فرموده كه از آن جمله است: 1- البدر التمام، در احوال پدر و جدّ والا مقام خود به طبع رسیده. 2- التحفه الى سلالة النبوّة، و آن اجازه‏اى است كه جهت آیت اللَّه العظمى آقاى آقا سید شهاب الدین نجفى مرعشى مرقوم فرموده‏اند. 3- حاشیه بر كفایة الاصول استادش. 4- الدّر المثین فى جملة من المصنّفات و المصنفّین. 5- درّة البیضاء، در اجازه روایت. 6- زلاّت الاقدام، در اشاره به اشتباهات رجالى برخى از اعلام. 7- سماء المقال فى تحقیق علم الرجال، در دو مجلّد كه به سعى فرزند دانشمندش عالم فاضل آقاى آقا محمّد كلباسى در قم به طبع رسیده است. 8- الصراط المستقیم فى التمییز ین الصحیح و السقیم. 9- القواعد الرجالیّة، حاوى سى فایده؛ و غیره. صاحب عنوان در شب 3 شنبه 27 ربیع الثانى سال 1356 در اصفهان وفات یافته، در مقبره پدر مدفون گردید. مادّه تاریخ وفات ایشان را مرحوم حاج میرزا حسن خان ضمن قطعه‏اى فرموده است. جاءَ البشیر مُهنّیاً و مورّخاً اتل السلام على مَن اتّبع الهدى