ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : دانشمندان و بزرگان اصفهان (جلد اول)
ابن شمس الدین محمّد حسینى استر آبادى. عالم فاضل حكیم فیلسوف ادیب شاعر متخلّص به «اشراق». چون پدرش داماد محقّق كركى بوده به داماد شهرت یافته، و این لقب در صاحب عنوان و احفادش تاكنون باقى مانده است. در جمیع علوم از معقول و منقول و فقه و حدیث و رجال و بالاخص حكمت، از اساتید مسلّم به شمار مى‏رفته. كتب زیادى تألیف فرموده كه از آن جمله است 1- اربعة الایام 2- الافق المبین 3- امانت الهى، در تفسیر آیه امانت 4- انموزج العلوم 5- ایقاظات 6- تفسیر سوره اخلاص 7- حبل المتین، در حكمت 8- خلق الاعمال 9- دیوان اشعار 10- الرواشح السماویّه 11- الصراط المستقیم، در حكمت 12- قبسات، در حكمت، و 38 مجلّد دیگر. وفاتش در سال 1040 مابین كربلا و نجف در راه واقع شده، قبرش در نجف، و مادّه تاریخ وفاتش: «عروس علم و دین را مرده داماد» مى‏باشد، و تاریخ‏هاى: «الرضى» و «الراضى»، كه به ترتیب 1041 و 1042 مى‏شود اشتباه است.