ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1340 -1313 ق)، عالم و مدرس. فرزند شیخ حسن آیتى بروجردى در بروجرد متولد شد. در شش سالگى تحصیل را شروع كرد. پس از كسب مقدمات براى تكمیل به نجف رفت و در محضر سید محمدكاظم یزدى، شیخ‏الشریعه اصفهانى، میرزاى دوم شیرازى و سید عبدالهادى شیرازى درس خواند و در شمار مدرسین درآمد. آنگاه به وطن بازگشت پس از توقفى یكساله در دزفول و حضور در حوزه‏ى درس آقا شیخ محمدرضا دزفولى، به بروجرد رفت و مدت دو سال در درس آیت‏اللَّه بروجردى و آقا شیخ حسین غروى حاضر شد. بعد از آن به اراك رفت و محضر آیت‏اللَّه حائرى را دریافت. در بیست و هشت سالگى به مرض قولنج درگذشت. برخى از آثار او عبارت‏اند از: «مدامع العین فى مصیبة الحسین (ع)»؛ «الدرر واللآلى فى تلخیص الامالى»؛ «اللؤلؤ الفرید»، كه منظومه‏اى است در منطق كه در بیست سالگى سروده است؛ رساله‏اى مختصر در اسطرلاب؛ رسائلى پراكنده در فقه و اصول و ادب؛ اشعارى به فارسى و عربى.
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / تدریس