ملیت :  ایرانی   -  قرن : 3 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(236 -160 ق)، محدث شیعى. اهل خراسان و محب خاندان حضرت رسالت (ص) بود. ابوالصلت به روایتى در مدینه زاده شد. در نیشابور اقامت گزید. در طلب علم به نقاط مختلفى، چون عراق، حجاز، یمن سفر كرد، و از كسانى چون حماد بن زید، شریك، ابن عیینه، مالك، فضیل بن عیاض، و عبداللَّه بن مبارك استماع حدیث كرد. وى چندى در بغداد به روایت حدیث پرداخت و مدتى نیز محضر امام رضا (ع) را درك كرد و خادم آن حضرت بود و از آن حضرت روایت كرد، چنانكه در نیشابور در خدمت آن امام حاضر بود و در سرخس نیز به دیدار وى رسید. او زاهدى متعبد بود آن گونه كه مأمون را به شگفتى واداشت. ابوصلت متكلمى چیره دست بود و در مناظرات با جهمیه و مرجئه و قدریه در حضور مأمون توانمندى خود را به ثبوت رساند و همواره در مناظره پیروز بود. فرزندش محمد و ابن ابى‏داوود و عباس دورى و محمد بن رافع نیشابورى و احمد بن سیار مروزى و حسین اسحاق تسترى و احمد بن ابى خیثمه و عبداللَّه بن احمد بن حنبل از شاگردان وى بودند. ابن ماجه قزوینى در «صحیح» خود از وى روایت كرده است. هم اكنون آرامگاهى منسوب به وى با نام خواجه اباصلت در سمت شرقى شهر مشهد وجود دارد. در قم و سمنان نیز مزارهاى منسوب به وى هست. عدّه‏اى او را جزء علماى عامه دانسته و در مقابل، گروهى دیگر او را رافضى و شیعه‏ى غالى شمرده‏اند. وى كتابى در باب وفات امام رضا (ع) به نام «وفات الرضا» تألیف كرد، كه نجاشى از آن نام مى‏برد و ابن بابویه از آن در «عیون اخبار الرضا» استفاده كرده است.
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / حدیث شناسي و رجال