ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س نهم ق)، فقیه امامى و متكلم. معروف به صدر كبیر. در تشیع غیرتمند و از علماى دولت شاه طهماسب صفوى بود. در اول متولى روضه مقدسه رضویه شد. پس از عزل، به مشاركت برادر خود، امیر شاه ابومحمد، متولى اوقاف غازانى شد، و سپس در اواخر سلطنت شاه طهماسب متولى بقعه صفى‏الدین اردبیلى شد. در زمان سلطان محمد خدابنده منصب سپاه به او داده شد و در اوایل سلطنت شاه عباس اول به منصب صدارت ارتقاء یافت. شیخ بهائى درنامه‏اى كه به او نوشت از او تبجیل و تكریم كرد. وى از خواجه جمال‏الدین شیرازى و سید صفى‏الدین استرآبادى حدیث نقل كرد و به واسطه پدر خود از شیخ ابراهیم قطیفى روایت مى‏كند. سید حسین كركى از شاگردان شیخ بهائى، و سید نعمة اللَّه جزائرى و شیخ ابراهیم حرفوشى از وى روایت كرده‏اند.