عبداللَّه اثیرالدین اومانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 665 -656 ق)، شاعر، متخلص به اثیر. اهل قریه‏ى اومان از توابع همدان و از شاگردان خواجه نصیرالدین طوسى و معاصر كمال الدین اسماعیل و رفیع‏الدین لنبانى بود. اتابك مظفرالدین ازبك و سلمان شاه، از ملازمان المستعصم بالله، حاكم كردستان را مدح مى‏گفت. بیشتر عمر خود را در بغداد گذراند. وى در قصیده سرایى از سبك شعراى عراق و انورى ابیوردى پیروى مى‏كرد، ولى قصاید وى از اشعار انورى ساده‏تر است و در آنها بیشتر به مسائل اخلاقى و تربیتى توجه داشته است، «دیوان» اشعارش حدود پنج هزار بیت است.