ملیت :  ایرانی   -  قرن : 5 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(499 -426 ق)، فقیه شافعى. اصل وى از ارغیان نیشابور بود. براى تحصیل به مرو رفت و در نزد شیخ ابوعلى حسین بن شعیب سنجى و قاضى حسین بن محمد مرورودى به فراگیرى فقه و دانش پرداخت. سپس به نیشابور بازگشت و اصول فقه را نزد امام الحرمین ابوالمعالى جوینى فراگرفت و آنگاه به ارغیان آمد و چندین سال عهده‏دار قضاى آن ناحیه بود. پس از مدتى به زیارت خانه‏ى خدا رفت و در ضمن سفر، در حجاز و عراق و جبال بسیارى از مشایخ را زیارت كرد و از آنان حدیث شنید. وى از ابوبكر بیهقى و ناصر مروزى و عبدالغافر فارسى صاحب «مجمع الغرائب» حدیث شنیده است. در راه بازگشت به نیشابور به خدمت شیخ حسن سمنانى رسید و تحت‏تأثیر سخنان وى ترك مناظره كرد و در اواخر عمر از كارهاى جارى دست شست و به زد و تصوف گرایش پیدا كرد و از مال خود سرائى محقر براى صوفیان بنا كرد و پایان عمر را به عبادت و تألیف گذرانید. از آثار وى: «الفتاوى».