حسن استرآبادی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(س یازدهم ق)، دانشمند شیعى. پدرش شیخ محمود در پادشاهى شاه‏طهماسب اول (وف 984 ق) به دربار صفوى پیوستگى داشت و در مجلس پادشاه زیاده از دیگران سخن موعظت آیین حقیقت بنیان گستاخانه بر زبان مى‏راند و نهى و مسامحه جایز ندانسته مبالغه بر سر حد افراط مى‏رسانید و چون خالى از اغراض دنیوى بود شاه نیز به نصایح او با خرسندى گوش فرا مى‏داد. شیخ حسن نیز مانند پدرش مردى فاضل و پاكدامن و پارسا بود و در سالهایى كه ازبكان به سركردگى عبداللَّه‏خان ثانى (وف 1006 ق)، بر خراسان استیلا یافته بودند، وى از مشهد به قزوین نزد شاه‏عباس اول (وف 1037 ق) آمد و نزد او از حرمت فراوان برخوردار بود و شاه در سفرهایش وى را با خود مى‏برد. شاه عباس پس از بیرون راندن ازبكان از خراسان شیخ حسن را به تولیت آستان قدس گماشت و او تا پایان زندگى به نیابت از شاه‏عباس سركشیك‏باشى و كلیددار روضه‏ى رضوى بوده است.