ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(س سیزدهم ق)، شاعر، متخلص به ساغر. وى صاحب جمال و از ملازمان میرزا محمدحسین آصفى بود. چون آوازه‏ى او به دربار رسید، فتحعلى شاه وى را از شیراز به تهران خواند و به خود نزدیك گرداند و او را «محمود من از ایاز خوشتر» خطاب مى‏كرد. حسودان بر او رشك مى‏بردند. فتحعلى شاه به دلایل نامعلوم حكم به خلع و قطع زبانش داد و چشمانش را نیز از حدقه درآوردند. پس از آنكه كور و لال شد، به شیراز بازگشت و در همان جا فوت كرد. اثر وى: «دیوان» اشعار شامل 4500 بیت. غزلى معروف در هنگام كورى دارد: نه پایى كه گامى گذارم به صحرا نه دستى كه بیرون كشم خارى از پا تماشاى گل خوش به مرغان گلشن كه بستند ما را نظر از تماشا
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر