ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1032 ق)، شاعر. چون از ابتدا با درویشان و خرقه‏پوشان آمیزش داشت، به بابا طالب مشهور شد. بابا در عهد شاه عباس اول به هندوستان رفت و در كشمیر سكونت گزید و نزد یوسف شاه والى كشمیر تقرب یافت و مدتى مصاحب مجلس خاص او شد. پس از تسلط جلال‏الدین محمد اكبر پادشاه گوركانى بر كشمیر در زمره‏ى منشیان شاهى درآمد و جلال‏الدین اكبر او را در سال 997 ق از كشمیر به سفارت نزد حاكم تبت كلان، خرد على راى فرستاد. وى رساله‏اى در غرایب و نوادر آن سرزمین نوشت كه ابوالفضل علامى آن را در «اكبر نامه» گنجانید. بابا طالب مدتى میر عدل ممالك پنجاب و قندهار شد. وى با مولانا قاسم كاهى و مولانا نظیرى كه از دانشمندان روزگار بودند، مصاحبت داشت. در كشمیر درگذشت و نزدیك مزار بابا خیل دفن گردید. اشعار وى در «اكبر نامه» آمده است.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر