ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 686 ق)، شاعر، متخلص به بدر. در جاجرم خراسان به دنیا آمد، پس از كسب فنون شعر و ادب در زادگاه خود، به امید خدمت به بهاءالدین محمد جوینى، حاكم اصفهان، به آن شهر رفت. بدر در آنجا با مجد همگر و امامى هروى آشنا شد و معاشرت كرد و از محضر مجد استفاده‏ها برد. او قصیده‏ى نونیه‏ى عربى ابوالفتح بستى را به زبان فارسى به نظم كشید. مطلع قصیده‏ى مذكور این بیت است: زیادة المرء فى دنیاه نقصان و ربحه غیر محض الخیر خسران ممدوح اصلى بدرالدین همان بهاءالدین محمد است و قصاید اصلى شاعر در ستایش او است. علاوه بر او، شمس‏الدین محمد و عطاملك جوینى را نیز مدح گفت. بعد از فروپاشى خاندان جوینى و كشته شدن شمس‏الدین محمد به دست مغولان، بدرالدین عمر زیادى نیافت. از وى «دیوانى» به جا مانده كه مشتمل بر چهار هزار بیت است.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر