ملیت :  ایرانی   -  قرن : 8 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(791/790 -718 ق)، صوفى. وى از اكابر عرفا و مؤسس سلسله نقشبندیه بود. در محلى به نام كوشك هندوان، دهى در یك فرسنگى بخارا، به دنیا آمد و در همان جا درگذشت. این محل بعدها به خاطر نام او كوشك عارفان یا قصر عارفان خوانده شد. خواجه علاءالدین عطار و خواجه محمد پارسا از مریدان و خلفاى او بودند. سلسله خواجه از عهد سید امیر كلال كه استاد و مربى وى بود تا یك قرن بعد كه خلافت سلسله به سعدالدین كاشغرى و خواجه عبیداللَّه احرار رسید، همواره مورد حمایت و تكریم و اعتقاد پادشاهان و شاهزادگان تیمورى بود. پادشاهان ازبك هم در ماوراءالنهر به این سلسله با همین نظر حرمت و تكریم مى‏نگریستند. خواجه بهاءالدین در سن هجده سالگى به خدمت محمد باب سماسى رسید و بعد از آن به طریقه‏ى خواجه عبدالخالق پیوست. چندى بعد به نزد سید امیر كلال رفت و بعد از او نیز چندى در خدمت عارف دیك كرانى، از خلفاى امیر كلال، به سر برد. از آن پس یك چند در خدمت خلیل آتاى بود و به ظاهر در دستگاه او محتسب یا قاضى شرع. بعد از سقوط خلیل آتاى عزلت گزید و به تربیت و ارشاد مریدان اشتغال جست. سالهاى آخر عمر وى در همان قریه كه مؤلدش بود به سر آمد و سرانجام نیز در همان جا دفن شد. از آثارش: «دلیل العاشقین»؛ «حیات بخارى» یا «حیات‏نامه»؛ «رساله قدسیه»؛ «الاوراد البهائیه»؛ «تنبیه الغافلین».