بهاءالدین محمد بهاء ولد

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 7 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 628 ق)، واعظ، صوفى و عارف. مشهور به سلطان العلماء. وى پدر مولانا جلال‏الدین بود و نسبش به ابوبكر خلیفه مى‏رسید و مادرش از خاندان خوارزمشاهى بود و از تربیت یافتگان شیخ نجم‏الدین كبرى. مدتى در خوارزم مى‏زیست و به واسطه اختلافى كه با سلطان محمد خوارزمشاه پیدا كرد در سال 610 ق از بلخ به آسیاى صغیر هجرت كرد. در طول سفر در نیشابور با فریدالدین عطار دیدار كرد و در بغداد نیز چند منبر رفت و بعد از زیارت خانه خدا مدتى در شهرهاى لارنده و ملطیه مسكن گزید و بالاخره به دعوت سلطان سلجوقى به سال 617 ق به قونیه رفت و در آنجا رحل اقامت افكند و همان جا درگذشت. وى از واعظان و منبریان مشهور زمان خود بود. یگانه اثر بازمانده از وى كتاب «معارف بهاء ولد» است كه به همت استاد فقید بدیع الزمان فروزانفر چاپ شده است.