علیرضا تجلی اردکانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1085 ق)، عالم، ادیب و شاعر، متخلص به تجلى. وى از شاگردان مشهور محقق خوانسارى و از بزرگان اردكان بود كه در آغاز جوانى به اصفهان رفت و در آنجا به كسب دانش پرداخت و پس از مدتى تعلم، در خدمت محقق مذكور سفرى به هند كرد و بعد از مدتى به اصفهان بازگشت و به سبب مقام علمى كه داشت در آن شهر شهرت بسیار یافت و به مرتبه‏ى مدرسى مدرسه والده رسید و شاه عباس دوم به سال 1072 ق محلى را در اردكان به رسم سیورغال بدو واگذاشت و او در همان حال كه حوزه‏ى درسى خود را اداره مى‏كرد به تالیف و تصنیف و سرودن شعر نیز سرگرم بود. تجلى پس از چند سال به مكه و از آنجا به شیراز رفت و همان جا ماند تا بدرود حیات گفت. تجلى در موضوعهاى علمى و دینى اثرهایى دارد، از آن جمله است: «رساله»اى به فارسى در منع نماز جمعه و در غیبت امام كه ملحقاتى بر آن در رد رساله‏ى ملا محمدباقر خراسانى درباره‏ى وجوب عینى آن افزود كه خود حكم رساله‏یى مستقل دارد. از آثار وى: «تفسیرى بر قرآن» به فارسى؛ رساله‏اى درباره امامت به فارسى به نام «سفینه النجاه»؛ «دیوان» قصیده و غزل؛ مثنویى به نام «معراج الخیال»؛ «حاشیه المولى عبدالله فى المنطق».