تقی الدین شوشتری

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1025 ق)، شاعر، متخلص به غیورى. اصل وى از شوشتر بود. از علوم عقلى و نقلى بهره وافى داشت و در سرودن غزل توانا بود. از معاصران شكیبى و میرزا شرف شیرازى بود. تقى‏الدین در جوانى به هندوستان رفت و ملازم جلال‏الدین اكبرشاه شد و از آن پادشاه دستور یافت تا «شاهنامه» حكیم ابوالقاسم فردوسى را به نثر بنویسد اما توفیق به انجام آن نیافت و بعد از اكبر قسمتى از دوران جهانگیرى را نیز درك كرد و به خدمات دیوانى گماشته شد و در عهد همان شاه بدرود حیات گفت. در اجمیر هندوستان در مقبره‏ى خواجه معین‏الدین دفن شد. از آثار وى: ترجمه كتاب «الحكمه الخالده» به نام «جاویدان خرد». در برخى منابع از صاحب ترجمه با عنوان تقیاى شوشترى یاد شده است. از دیگر آثار وى: كتابى در علم هیات و شرح رباعى جهانگیرى.