کمال الدین حاذق گیلانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1067 ق)، شاعر. در فتحپور زاده شد. در سال 1004 ق كه پدرش وفایت یافت، او خردسال بود. پیش از پدر، عموهاى وى، حكیم ابوالفتح و نورالدین محمد قرارى، نیز درگذشته بودند. او علوم ادبى و دانش پزشكى را در هند آموخت. در عهد جهانگیر با منصبى مناسب در برهانپور نزد شاهزاده پرویز بود. شاهجهان او را در سال 1038 ق به حجابت به دربار امام‏قلى خان پادشاه توران فرستاد، پس از دو سال از این سفر بازگشت و در سال 1040 ق به ملازمت رسید، حاذق یك سال بعد با منصب سه هزارى به خدمت عرض مكرر سربلند شد. اواخر عمر گوشه‏ى انزوا گرفت و تا سال 1054 ق مقررى او سالانه به چهل هزار روپیه رسید، وى در آگره وفات یافت. او در شعر طرز قدما را با شیوه‏ى تازه‏گویان زمان امتزاج مى‏داد. به نقل از «نشتر عشق» وى داراى پنج مثنوى به نامهاى: «گنج و طلسم»؛ «ظل الشمسین»؛ «بهار خلد»؛ «تمسك نجات»؛ «طور تجلّى» و دو «ساقى نامه» و «دیوان» غزلیات است.