حبیب حبیب خراسانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1327 -1266 ق)، فقیه، مجتهد، عارف و شاعر، متخلص به حبیب. مشهور به شهیدى و آقا. وى از خاندان شهید ثالث بود كه در مشهد متولد شد. پس از تحصیلات مقدماتى و فراگیرى زبان فرانسه، جهت تكمیل تحصیلات به عراق رفت. در سامرا شاگردى میرزا حسن شیرازى كرد و در نجف به محر حاج میرزا حبیب‏اللَّه رشتى رسید. در عراق توسط میرزا مهدى گیلانى، معروف به خدیو، به جمع مریدان غلامعلى‏خان هندى پیوست و بعد از مرگ مرشدش، مرید میرزا خدیو شد. میرزا حبیب پس از بازگشت به مولد خویش، راه عراق را پیش گرفت و به ارشاد مردم پرداخت و در میان مردم محبوبیتى خاص پیدا كرد. سید حسن مشكان طبسى از شاگردان وى بود. میرزا حبیب در مشهد درگذشت و در صفه شاه طهماسب دفن شد. وى طبع و ذوق شاعرى داشت و به زبان فرانسه، مسلط بود. از آثار او: «دیوان» شعر و «گنج گهر».[1] حبیب خراسانى (حاج میرزا) ابن حاج میرزا هاشم بن میرزا هدایت‏اللَّه بن میرزا مهدى خراسانى شهید، عالم و شاعر خراسانى (و. مشهد 1266 ه.ق.- ف. 1327 ه.ق.). وى پس از طى دوره كودكى در دامان علم و ادب و فضل تربیت یافت و سرآمد اقران گردید و صاحب ملكات فاضله بود و از عرفان وقوفى تام داشت. دیوان كامل اشعارش به طبع رسیده. غزلبات وى شور و حالى مخصوص دارد.