حیدری تبریزی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1002/1000 ق)، شاعر. از شاعران بنام روزگار خود در آذربایجان بود. از رهگذر حرفه سراجى روزگار مى‏گذرانید. چند نوبت به هند رفت و سرانجام آنجا به سلك شاعران اكبرشاه درآمد. او از شاگردان لسانى شیرازى و شریف تبریزى بود. مولف كتاب «خلاصه الاشعار» به سال 985 ق، در كاشان با او ملاقات كرده و «دیوانش» را كه شامل حدود شش هزار بیت بوده، دیده است. میان حیدرى و مولانا وحشى كشمكش‏هایى لفظى بود. او به طلاقت لسان معروف و صحبت وى از شعرش گرمتر بود. از آثار او: یك مثنوى به تقلید از «بوستان» سعدى به نام «جنگ نامه‏ى گجرات»؛ «سیر و سلوك»؛ «لسان الغیب» و «دیوان» اشعار.