عبداللَّه داعی دزفولی
ملیت : ایرانی
-
قرن : 13
منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1256 -1158 ق)، عالم، ادیب و شاعر، متخلص به داعى. اصل وى از شوشتر و از طوایف سادات مرعش بود. از فرزندزادگان خواجه على سیاهپوش است. وى از شاگردان سید محمدباقر حجةالاسلام و آقا محمد بیدآبادى بود. قسمتى از اشعارش توسط خودش تدوین یافت و قسمتى از آن شیخ میرزا جعفر انصارى در دو مجلد، شامل غزلیات و توسط قصاید و رباعیات گردآورى شد. از دیگر آثارش: «تخمیس الفرزدیقیه»؛ «مجمع الاخبار و تذكره الابرار»، در تعیین قبور اولاد ائمه (ع) در دزفول؛ «دیوان» شعر. آقا شیخ آقا بزرگ تهرانى گوید كه به نظر من رسالهى «آب حیات» از تالیفات اوست. از اوست:
جوانى چه آورد و پیرى چه برد
بت خردسال و مى سالخورد
تازه های مشاهیر
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}