ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1303 ق)، عالم امامى و فقیه اصولى. مشهور به عرب، چون پدرش داماد سید على طباطبائى صاحب «ریاض» بود، او و برادرش حاج مرزا حسین لقب داماد را از پدر به ارث گرفتند. وى از شاگردان دایى خویش، سید مهدى طباطبائى، است. او در قرائت و تعظیم قرآن سعى بسیار داشت و در امر به معروف و نهى از منكر بسیار جدى بود. در غائله‏ى كربلا (ذیحجه 1258 ق) او را اسیرگونه به سوى قسطنطنیه گسیل كردند و در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه بر اثر وساطت به تهران آوردند. وى تا پایان عمر ساكن تهران بود. در نود سالگى در گذشت و جنازه‏اش به كربلا حمل و در آنجا دفن شد. در «المآثر و الآثار» و «الذریعه» نام وى محمد صالح ذكر شده است. از آثار وى: «زهر الریاض»، حاشیه بر «ریاض» جدش؛ «صفاء الروضه»، حاشیه بر «الروضه البهیه فى شح اللمعه الدمشقیه»؛ «المهذب فى الاصول» یا «مهذب القوانین» حاشیه بر «القوانین»؛ رساله‏اى در مساله‏ى تجزى، در اجتهاد.
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / فقه-اصول فقه