ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 1336 ق)، فقیه اصولى. وى از عالمانى بود كه نزد علماى نجف سالها به تلمذ پرداخت تا این كه به فضل او، كسانى چون شیخ راضى نجفى و علامه شیخ مهدى آل كاشف الغطاء شهادت دادند و علامه انصارى در اجازه‏اى كه به او داد، او را علامه‏ى علماء و عمده‏ى فضلاء و حاوى فروع و اصول نامید. در 1280 ق به ایران بازگشت و مدتى در تهران بود سپس به دامغان رفت و در آن شهر به وظائف دینى رسیدگى مى‏كرد تا این كه از دنیا رفت و در مقبره‏ى بكیر بن اعین به خاك سپرده شد. از آثارش: «ضیاء الانوار»، رساله‏اى در اصول دین؛ حاشیه‏ى مدون بر «معالم»؛ «تقریرات».