ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 325 ق)، لغوى، فقیه و محدث. از پیشوایان فقه و لغت و روایت در سرزمین خراسان بود. مدتى در نیشابور اقامت گزید و از محمد بن یحیى ذهلى و عبدالرحمان بن بشر و اقران آنها بهره‏ها برد و در عراق و حجاز از محمد بن اسماعیل احمسى خدیث نوشت و از زعفرانى و سعدان بن نصر و احمد بن سیار و محمد بن عبداللَّه قهزاد و محمد بن مشكان و محمد بن مهلب سرخسى و عبداللَّه بن‏هاشم طوسى و ابوزرعه رازى حدیث روایت كرد. ابوحاتم بن حبان و ابواحمد بن عدى و یحیى بن عمرو بستى و ابوبكر جوزقى وابوعلى نیشابورى و دیگران از وى حدیث روایت كرده‏اند. ابن‏خزیمه گوید كه چون ابوالعباس دغولى دانشمندى ندیده است. از آثار وى: كتاب «الاداب»؛ «فضائل الصحابه».