ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1348 -1275 ق)، فقیه اصولى و مرجع تقلید. جدش، عبدالوهاب، از خراسان به گیلان مهاجرت كرد و در آنجا ساكن شد. در نزدیك رشت به دنیا آمد و براى تحصیل مقدمات و عربیت به لاهیجان رفت و در محضر میرزا حسین مدرس تصحیل كرد. در 1292 ق براى فراگیرى سطوح به قزوین رفت و در حوزه‏ى درس سید على، صاحب حاشیه بر «قوانین»، و حاج میرزا عبدالوهاب بهشتى حضور یافت. در 1302 ق به نجف رفت و حاضر بحث حاج میرزا حبیب‏اللَّه رشتى و فاضل ایروانى شد و پس از وفات علامه رشتى نزد علمایى چون ملا محمد شرابیانى و شیخ محمدحسن مامقانى و حاج شیخ عبداللَّه مازندرانى به تكمیل تحصیلات خود پرداخت تا آنجا كه مجتهد مطلق شد و حلقه درس تشكیل داد و بسیارى بر گردش جمع شدند. او در نجف از دنیا رفت و در وادى‏السلام دفن شد. از آثار وى: كتاب «صلاله المسافر»؛ «كتاب القضاء»؛ «كتاب فى احكام الخلل»؛ «كتاب المتاجر»؛ مجلدى در «مباحث الالفاظ»؛ مجلدى در «القطع» و «الظن» و «البرائه» و «الاستصحاب» و «التعادل» و «التراجیح»؛ رساله‏اى در «عدم وجوب الترتیب فى فوائت المیت»؛ رساله‏اى در «الانعزال و عزل الولاه المنصوبین من الائمه (ع)»؛ رساله‏اى در «انتقال التركه الى الوارث مع‏الدین المستغرق للتركه»؛ حواشى بر «العروه الوثقى».