رفیع الدین رفیعا نایینی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(تو ح 1000- وف 1082 -1080 ق)، حكیم، متكلم و فقیه امامى. وى اصلا نائینى بود ولى در اصفهان اقامت داشت. او از شاگردان میرفندرسكى، میرداماد و شیخ‏بهایى بود و از ملا عبداللَّه شوشترى و شیخ‏بهایى روایت كرده است. علامه محمدباقر مجلسى و شیخ حر عاملى از شاگردان وى مى‏باشند. به او رفیعا، آقا رفعیا، میرزا و رفیع‏الدین نیز گفته‏اند. میرزاى جلوه از نوادگان او است. وى در اصفهان درگذشت و در تخت فولاد دفن شد. بر مزار وى گنبدى ساخته‏اند كه اكنون جزء آثار باستانى اصفهان به شمار مى‏آید. در «الفیض القدسى» تاریخ وفات او 1099 ق ذكر شده كه صحیح نمى‏باشد، زیرا شاگرد ملا خلیل قزوینى كه در 1089 ق از دنیا رفته در كتاب «منهاج الیقین» خود سال مرگ او را ذكر كرد است. از آثار وى: «اقسام التشكیك و حقیقه»؛ «الثمره»، در تلخیص «الشجره»؛ «شجره الهیه»، به فارسى، در اصول دین كه براى شاه صفى در 1047 ق نوشته شده است؛ «حاشیه اصولى كافى»؛ حاشیه «شرح ارشاد» مقدس اردبیلى؛ حاشیه «شرح اشارات» خواجه نصیر؛ حاشیه «شرح حكمه العین» میرك بخارى؛ حاشیه «مختصر الاصول» عضدى؛ حاشیه «صحیفه سجادیه»؛ حاشیه «مختلف الشیعه» علامه حلى؛ «حاشیه‏ى مدارك الاحكام».