ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(ح 351 -259 ق)، فقیه و محدث. اصل او از سیستان است. محدث بغداد در زمان خود بود. به شهرهاى خراسان و رى و حلوان و بغداد و بصره و كوفه و مكه سفر كرد و حدیثها شنید. از محمد بن عمرو قشمرد نیشابورى و عبداللَّه بن محمد شیرویه و جعفر بن محمد ترك و على بن محمد حكانى قزوینى و هشام بن على سیرافى و عبداللَّه بن احمد بن حنبل و محمد بن ابراهیم بوشنجى و محمد بن ایوب رازى و على بن حسین بن جنید رازى و عثمان بن سعید دارمى و ابومسلم كجى و امام الائمه ابن‏خزیمه و دیگران حدیث روایت كرد. دارقطنى و ابوعلى بن شاذان و احمد بن ابى‏عمران هروى و استاد ابواسحاق اسفراینى و ابن‏رزقویه و ابن جمیع غسانى و ابوعبداللَّه حاكم نیشابورى و عده‏اى دیگر از وى حدیث روایت كرده‏اند. او را در روایت به دریا تشبیه كرده‏اند. مدت زمانى مجاور مكه شد؛ سپس به بغداد رفت و در آنجا ساكن گردید. از آنجایى كه تاجر پیشه و داراى اموال بسیار بود، صدقات جاریه و وقفهاى بسیارى بر اهل حدیث سیستان و بغداد و مكه نمود و حاكم گوید كه گشاده دست‏تر از وى نبود. از آثارش: «مسند» یا «المسند الكبیر»، در «الاعلام»، «مسند المقلین» نیز به وى نسبت داده شده است.