اشرف الدین حسن غزنوی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 6 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 605/535 ق)، شاعر و عارف. از بزرگان اهل سلوك مى‏باشد كه با حكیم سنایى معاصر بود. در زهد و پرهیزكارى و حسن اخلاق یگانه آفاق و در مقامات سیر و سلوك به مقامى بلند رسید تا مشمول مراحم سلطان وقت بهرام شاه غزنوى گردید لكن عاقبت سلطان بهرام، از كثرت مریدان وى در اندیشه شد. وى بعد از مدتى به حجاز رفت و مشرف به زیارت حضرت رسالت شد و سپس از اداى وظایف زیارت بغداد به خراسان رفت و چند سال بعد در شهر جوین اسفراین درگذشت. از او «دیوان» شعرى حاوى پنج هزار بوده كه هنوز چاپ نشده است. نسخه‏ى خطى آن در كتابخانه‏ى مدرسه‏ى سپهسالار موجود است. دكتر صفا در «تاریخ ادبیات در ایران» آورده كه برخى تذكره‏نویسان نام پدر سید حسن غزنوى متخلص به حسن (مدخل بعدى) را ناصر دانسته و در عین حال از فردى به نام حسن، فرزند ناصر (صاحب عنوان) نام برده است كه از شاعران عهد عوفى بوده و هنگام سروده شدن «كارنامه‏ى بلخ» سنایى در غزنین به سر مى‏برده است.