ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(882 -767 ق)، عالم از جانب مادر نسب وى به شیخ صفى‏الدین اسحاق اردبیلى و از جانب پدر به شیخ شهاب‏الدین سهروردى مى‏رسید. از كودكى آثار جلالت از او ظاهر بود، در مدت پنج سال نحو و صرف و منطق و معانى و فقه و تفسیر و حدیث را متقن ساخت، در جبر و اعداد نیز سرآمد اهل زمان شد، كمتر كسى تاب معارضه با وى داشت. نماز شبش اصلا فوت نمى‏گردید، هفت مرتبه به زیارت بیت‏اللَّه الحرام مشرف شد و از شیخ محمد قلى و شیخ طائى كه از اكابر عرفاى وقت بوده‏اند بهره‏مند گشت، پس به سمرقند رفت و چند سالى ملازم خدمت شیخ حسن سمرقندى بود تا به مقامى عالى رسید و بعد از رحلت شیخ حسن جانشین وى گردید، بعد به زیارت بیت‏اللَّه مشرف گردید و در مراجعت به تبریز آمد و در نزدیكى پلى كه بر در روى مهراندود است در كوى پل سنگین نامى از آن شهر اقامت كرد و تا آخر عمر همان جا ماند تا این كه فوت كرد و در تكیه‏اى كه در همان جا به سال 850 ق ساخته شد، مدفون گردید گویا گاهى به نظم شعر نیز اشتغال داشته است.