ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(334 -247)، صوفى، فقیه و محدث. اصل وى از شبلیه‏ى اسروشنه ماوراءالنهر بود. در سامراء به دنیا آمد و در بغداد نشو و نما كرد. پدرش از پرده‏داران خلیفه بود. شبلى صحبت جنید و حلاج و خیرالنساج را درك كرد و یكى از مشایخ بزرگ صوفیه گشت. او فقیه عارفى در مذهب مالك بود، گرچه عده‏اى او را امامى دانسته‏اند. وى از محدثین حدیث روایت و كتابت مى‏كرد. شعر مى‏سرود و الفاظ و حكم و نوادر و حكایات بسیار از او نقل شده است. از او پرسید كه نشانه‏ى عارف چیست؟ گفته: سینه‏اى مشروح، قلبى مجروح و جسمى مطروح. نسبت به تعظیم شرع مطهر سعى بسیار مى‏نمود. محمد بن عبداللَّه رازى و محمد بن حسن بغدادى و منصور بن عبداللَّه هروى از شاگردان وى مى‏باشند. در بغداد درگذشت و در مقبره‏ى خیزران دفن شد.