ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1322 -1270 / 1259 ق)، شاعر، متخلص به صبورى. ملقب به ملك‏الشعرا. در مشهد به دنیا آمد. نسب وى به میرزا احمد صبور كاشانى، برادرزاده‏ى فتحعلى‏خان صبا، مى‏رسد كه دبیر عباس میرزا نایب‏السلطنه بود و در یكى از جنگهاى ایران و روس شهید شد، و به همین سبب میراز محد كاظم صبورى تخلص مى‏كرده است. وى پس از تحصیل علوم ادبى و عربى و فقه و فلسفه كه معمول زمان بود در پى شغل پدر كه حریربافى بود، نرفت و به سخن‏سرایى پرداخت و از بزرگان عصر خود گریدد. وى قصایدى در مناقب پیامبر اكرم (ص) و امامان (ع) سروده است. غلامحسین‏خان افضل‏الملك كه با صبورى دوست و معاشر بوده، درباره‏ى وى چنین مى‏نویسند: «اصل ترقى شعر جناب ملك‏الشعراء، تشویق و تربیت مرحوم ابونصر فتح‏الله‏خان شیبانى مؤلف كتابهاى «گنج گهر» و «درج درر» بوده است. روزى شیبانى كتاب معزى را در دست صبورى مى‏بیند، مى‏گوید: جز «شاهنامه» و «دیوان» مسعودسعد و فرخى و عنصرى مخوان تا طبعت ترقى كند. و ملك‏الشعراء صبورى چنان كرد. هر چند «پزشك نامه» و «بحران نامه» وى به سبك عراقى است لیكن سبك ملك در شعر تركستانى است. وى قصایدى در مدح سلطان وقت و حكام و رجال خراسان دارد و در قبال این امر صلات و جوایز مى‏گرفته است. صبورى در مدح ناصرالدین شاه قصیده‏اى سرود و با خلعت به تهران فرستاد و تقاضاى لقب كرد و از دربار به وى لقب ملك‏الشعرایى آستان قدس با فرمان و حقوق دادند. وى شاعرى استاد بود و «دیوان» او كه به همت فرزندش محمد ملك‏زاده برادر كهتر استاد ملك‏الشعرا بهار چاپ شده در حدود دوازده هزار بیت مى‏باشد. وى بر اثر بیمارى وبا در مشهد درگذشت.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر