محمد طالب طالب جاجرمی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 9 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 854 ق). شاعر. از شاگردان شیخ آذرى و شاعران بنام خراسان و از كدخدازادگان آن دیار بود كه در جوانى به فارس رفت و در شیراز شهرت یافت. وى مثنوى «گوى و چوگان» را به نام سلطان عبدالله بن ابراهیم شاهزاده‏ى تیمورى. نوه‏ى شاهرخ. سرود و سى سال در شیراز ماند و در همان شهر درگذشت و در جوار مزار حافظ، در مصلى، دفن شد. جز مثنوى «گوى و چوگان»، «دیوان» غزلیات او نیز معروف بوده است.[1] (بخش 1) جاجرمى، شاعر و ادیب (ف. شیراز 884 ه.ق.). وى از كدخدا زادگان جاجرم و شاگرد آذرى بود. در آغاز حال سفر كرد و در شیراز اقامت جست و قبول تمام یافت. مثنوى «مناظره‏گوى و چوگان» را در شیراز به نام سلطان عبداللَّه بن ابراهیم بن شاهرخ گوركان به نظم درآورد و از او وصله گرفت و نوازش یافت.