ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1337 -1256/ 1247 ق)، عالم دینى، فقیه، اصلوى، لغوى، شاعر و مرجع بزرگ. در كسنویه از قراء یزد به دنیا آمد. مقدمات و سطوح را نزد علماى اصفهان فراگرفت و تحصیلات خود را نزد علماى اصفهان فراگرفت و تحصیلات خود را نزد علماى طراز اول آنجا همچون صاحب «روضات الجنات» و شیخ محمد باقر بن محمد تقى اصفهانى نجفى و میرزا محمد هاشم چهار سوقیان ادامه داد، تا به درجه‏ى اجتهاد رسید. سپس براى تكمیل معلومات به نجف رفت و در حوزه‏ى درس شیخ راضى نجفى و میرزاى بزرگ شیرازى حاضر شد، پس از درگذشت میراز به تدریس علوم اسلامى پرداخت و سالها حوزه‏ى درسش از مهمترین حوزه‏هاى نجف بود. علامه یزدى در سرودن شعر به فارسى و عربى مهارتى تمام داشت. او در نجف درگذشت در جنب در طوسى صحن علوى به خاك سپرده شد. از آثارش، احداث ابنیه خیریه و مدارس و مساجد است. مدرسه سید در نجف از جمله‏ى آثار او است. از آثار علمى‏اش: «العروه الوثقى»، كه رساله‏اى است فتوایى، مشتمل بر سه هزار و دویست و شصت مسأله كه در عراق و ایران و هندوستان به چاپ رسید و حاج شیخ عباس محدث قمى آن را به فارسى ترجمه نموده و «غایه القصوى» نامیده و بسیارى از مراجع تقلید بر آن حواشى نوشته‏اند؛ رساله‏اى در «اجتماع امر و نهى» و «تعادل و تراجیح»، حاشیه بر «متاجر» یا «مكاسب» شیخ انصارى؛ رساله‏اى در «احكام ظن»؛ رساله‏اى در «منجزات المریض»؛ «السؤال و الجواب»، در فقه؛ «الاستصحاب»؛ «الصحیفه الكاظمیه»؛ «بستان نیاز و گلستان راز»، در مناجات، به فارسى.