ملیت :  ایرانی   -  قرن : 5 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(498 -418 ق)، مفتى، محدث و فقیه شافعى. مفتى و محدث مكه بود. در آمل به دنیا آمد. در 439 ق «صحیح» مسلم را از ابوالحسین فارسى شنید، و «صحیح» بخارى را از عبدالغافر بن محمد روایت كرد. از ابوحفص بن مسرور و ابوعثمان صابونى و نیز از كریمه مروزى حدیث شنید، و از ناصر بن حسین عمرى مروزى فقه آوخت. مدتى ملازم شیخ ابواسحاق شیرازى بود تا از بزرگان اصحاب وى گشت. قبل از غزالى در نظامیه بغداد درس گفت. اسماعیل تیمى و رزین عبدرى و قاضى ابوبكر بن عربى و وجیه شحامى و احمد بن محمد عباسى و ابوطاهر سلفى و دیگران از وى حدیث شنیدند. وى از بزرگان شافعیه بود و او را امام الحرمین مى‏خواندند، زیرا كه در حدود سى سال مجاور مكه بود و در آنجا به تدریس و فتوا اشتغال داشت. عده‏اى در مكه نزد وى فقه آموختند. طبرى فقیه در مكه درگذشت. از آثارش: «العده»، در پنج جزء ضخیم؛ شرح «الابانه» عبدالرحمان فورانى مروزى، در فروع فقه شافعى.