ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1035 -976 ق)، شاعر، متلخص به عارف. وى در ایگ از توابع داراب گرد فارس به دنیا آمد. مدتها در شیراز به تحصیل حكمت طبیعى پرداخت. سپس به زادگاه خود بازگشت. بعد از مرگ پدر، برادر اثیرالدین حسن به جاى پدر بر مسند كلانترى ایگ نشست و چون با سراج‏الدین سر ناسازگارى گذاشت، در نتیجه سراج‏الدین از وطن آواره شد و ناچار به سیر در شهرها پرداخت. مدتى در كرمان و یزد به سر برد و آن‏گاه از راه سیستان به هند رفت. در آنجا به مجلس جهانگیر پسر اكبرشاه راه یافت. ولى بعد از مدتى حاسدان در نزد شاه از او بدگویى كردند و شاه او را به مدت دو سال به زندان انداخت. سرانجام پس از رهایى از زندان، مجددا جهانگیر را مدح كرد. ولى بعد از مدت پنج سال بى‏اجازه از نزد جهانگیر گریخت. و در آگره اكبرشاه را مدح گفت. بعد از مرگ اكبرشاه در 1014 ق از آگره هم خارج شد و در گلكنده، محمد قلى قطب شاه را ملازمت كرد و از آنجا به وطن بازگشت و مدت پنج سال در ایگ به سر برد. مجددا از وطن خارج شد و پس از گشت و و گذار در خراسان باز به هند رفت و ملازم جهانگیر پادشاه شد. عارف در هندوستان با مؤلف تذكره‏ى «میخانه» ملاقات كرد و شرح حال خود را براى او تعریف نمود. سرانجام در شهر بنگاله درگذشت. از آثارش: «دیوان» مثنوى «اندرزنامه»، در دو هزار و سیصد بیت، در بحر «شاهنامه»؛ «ساقى‏نامه»؛ «مثنویى»در بحر «مخزن الاسرار».
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / شعر